پدرم هميشه مي گفت كه خدا روزي رسونه

هميشه به فكر ما هست حال ما رو خوب مي دونه

اون مي گفت:"خدا  بزرگه خدا خيلي مهربونه "

               ولي من خوب مي دونستم كه نگاهش نگرونه

               شبي كه با دست خالي مي اومد سراغ خونه

              مثه سايه تا  كسي شرم نگاه شو نخونه ـــ

             كاشكي هرگز نمي ديدم كه يه مردي قد كمونه

             ...اما نه با همه سختي غم و از دلش مي رونه

            با تموم خستگي هاش دنبال يه لقمه نونه

               واسه من روي زمين قوي ترين مرد جهونه

              گله از دنيا نداره  شكوه از دست زمونه

             اميد ش به آسمونا س روزگار و ميگذرونه

                                  *   *   *      

              ناگهان يه روز پدر مريض شد و افتاد تو خونه

               قهرمون رويا هام حالا يه پاره استخوونه

               وقتي از سفر برام گفت فهميدم فصل خزونه

               قصه ي جدايي از اون مثه كابوسه جنونه

              ديدن چشماي سردش تو دلم غم مي نشونه

شب و روز دعا مي كردم:" خدايا پدر بمونه

              دستاي خسته ي بابا واسه من يه سايه بونه

              اگه اين دستا نباشن دنيا پيش من زبونه"

               پدرم مي گفت :"عزيزم بعد من نگير بهونه

              تكيه گاه تو هميشه خداي هفت آسمونه

                نااميدي بدترين گناه دلهاي جوونه

               هميشه يادت بمونه هر چي اون بخواد همونه"

              ...خدا با همه بزرگي ش نمي خواس پدر بمونه

                پدر و از ما جدا كرد ما شديم بي آشيونه

                يادمه وقتي ما رو تنها مي ذاش تو اين زمونه

                 بي رمق چشا شو مي بست گفت :خدا روزي رسونه...

پدرم